Wanneer we bij Gunther aanbellen, omstreeks vier uur in de
namiddag (“want vroeger ben ik nog niet nuchter, ze!”), kunnen we een beate
glimlach nauwelijks onderdrukken. Gunthers loft blijkt een gigantische
bladgouden replica van zijn eigen hoofd te zijn. Na een zestiental bellen buzzt
de man zelf ons in en worden we via een elektronische loopbrug de neusgaten van de
nietsontziende shock-jock binnengeleid. Gunther ontvangt ons persoonlijk in een
fluoroze badjas, opgefleurd, ter hoogte van het kruis, met een gehandtekende
foto van Nicole & Hugo.
“Coke?”, vraagt Gunther.
We slaan het sympathieke aanbod beleefd doch kordaat af.
“Des te meer voor Gunther dan.”, zegt de bad boy van de Vlaamse ether, terwijl hij een
juten zak vol wit poeder leeggiet over de salontafel. “Goed, wat willen jullie
weten over Gunther?”
Gunther vlijt zich verleidelijk neer op de gifgroene sofa en
gunt ons aldus (per ongeluk?) een panoramisch zicht op zijn weelderige
klokkenspel. Ik wend mijn blik discreet af maar kan het niet laten even te
kokhalzen. Gunther merkt het op maar glimlacht beminnelijk. Hij maakt dit wel
vaker mee.
“Wel, ik denk dat onze lezers vooral geïnteresseerd zijn in
de persoon achter Gunther D. Wie is
toch die man die elke dag opnieuw het leven van enkele even
onbenullige als onschuldige
mediafiguren verpest?”
“Ah ja. Wel, de Gunther D. van de radio en de echte Gunther
D. zijn eigenlijk dezelfde persoon, ze. Alleen is de echte Gunther D. nog ietske
sexier.”
“De echte Gunther D. kwam onlangs in opspraak na de
publicatie van het boek 'Dossier D.: het ware verhaal achter Gunther
Desamblanx' van Douglas De Coninck….”, probeer ik voorzichtig.
Gunthers gezicht wordt asgrauw.
“Daar weet Gunther niks van.”, zegt hij.
Dat betwijfel ik. Het boek prijkt al weken bovenaan de
bestsellerlijsten. 'Dossier D.'
vertelt het bij wijlen erg aandoenlijke verhaal van een jonge Gunther D., die
tevergeefs carrière probeert te maken in de Vlaamse variété-wereld. In een nu
al legendarische passage beschrijft De Coninck hoe de 19-jarige Gunther zijn
Vlaams mediadebuut maakt in een memorabele aflevering van de Soundmixshow. De jongeman brengt een ontroerende ode aan Tina Turner ten berde wanneer plots het
noodlot toeslaat. Overmand door zenuwen verliest Gunther, live on stage, de
controle over zijn darmfuncties, met navenante gevolgen. De Coninck beschrijft
hoe het VTM-publiek geshockeerd de adem inhoudt, tot de
immer bijdehandse Bart Kaëll droogweg opmerkt: “Amai, die zijn sluitspier zit
nog losser dan de mijn!”, en de
hele studio zich verliest in een minutenlange schaterbui. Na deze
traumatische ervaring waagt Gunther D. zich nooit meer op een Vlaams
podium en beslist hij zijn
vele talenten enkel nog te ontplooien binnen de veilige beschutting van een
radiostudio.
“U bent toch op de hoogte van het bestaan van het boek, neem
ik aan? Ik vraag gewoon een korte reactie, meer niet.”, zeg ik.
Gunthers gezicht is nu rood aangelopen. Zweet parelt van
zijn voorhoofd en hij staart me aan met opengesperde ogen.
“GUNTHER HEEFT GEEN KAKA GEDAAN!”, gilt hij plots.
“Pardon?”, zeg ik.
“GUNTHER HEEFT GEEN KAKA GEDAAN, MAMA!”, gilt Gunther
opnieuw.
De charismatische radiolegende valt hulpeloos ter aarde en
begint luidkeels te huilen. Ik weet niet goed hoe te reageren.
"Euh, alles oké, meneer Desamblanx?", vraag ik.
Gunther schudt snikkend van nee. Een dun bruin straaltje loopt langzaam langs zijn linkerbeen naar beneden. Terwijl ik neerkijk op dit ineengezakte hoopje ellende, voel ik me plots erg schuldig. Loonde het echt de moeite om dit zielige creatuur te confronteren met zijn eigen nietigheid, om zo het plebs een kwartiertje oppervlakkig vertier te bezorgen? Ben ik zelf niet even verwerpelijk door dit wanstaltige schepsel achteloos de grond in te boren, enkel en alleen omdat het kan? De gedachte blijft door mijn hoofd spoken wanneer ik terug naar de redactie rijd. Uiteindelijk stop ik op de pechstrook en gooi ik m'n notitieboekje de berm in. Diezelfde dag nog lever ik mijn perskaart in en ga ik aan de slag in de sociale sector.
Gunther schudt snikkend van nee. Een dun bruin straaltje loopt langzaam langs zijn linkerbeen naar beneden. Terwijl ik neerkijk op dit ineengezakte hoopje ellende, voel ik me plots erg schuldig. Loonde het echt de moeite om dit zielige creatuur te confronteren met zijn eigen nietigheid, om zo het plebs een kwartiertje oppervlakkig vertier te bezorgen? Ben ik zelf niet even verwerpelijk door dit wanstaltige schepsel achteloos de grond in te boren, enkel en alleen omdat het kan? De gedachte blijft door mijn hoofd spoken wanneer ik terug naar de redactie rijd. Uiteindelijk stop ik op de pechstrook en gooi ik m'n notitieboekje de berm in. Diezelfde dag nog lever ik mijn perskaart in en ga ik aan de slag in de sociale sector.
Van uw ex-redacteur Klaas B.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten